गजल – दुर्गाप्रसाद ग्वालटारे

 

 

दुर्गाप्रसाद ग्वालटारे
            दुर्गाप्रसाद ग्वालटारे

काँचो सुख्खा छुट्टिंदैन, आगो बलेपछि ।

माटोसंगै चट्टान खस्छ, डाँडै गलेपछि ।।

 

धागो रहे चङ्गा हुन्छ, धागो छिने खोस्टो ।

उल्टै बाटो उड्छ उल्टो हावा चलेपछि ।।

कति मर्लान् बालबच्चा, कति बृद्ध युवा ?

नासपातीको रुखमा उस्तै हर्ताल फलेपछि ।।

मूर्ख सन्तान पहिले हाँस्छ, बितेपछि चेत्छ ।

अन्यत्रीले आमालाई ध्वाँसो दलेपछि ।।

कस्ले आई बुझाइदेला लठ्ठक छोरालाई ।

तोरण आफैँ धरो बन्छ लिङ्गो ढलेपछि ।।

माटो माटो मेरो माटो, भन्छ कुर्लिएर ।

सुँघ्दा गन्ध केको आउला माटै जलेपछि ??

२०७२ भाद्र, पोखरा ।

Facebook Comments

Related posts

Leave a Comment